با مادرم به ویترین طلافروشی خیره شده بودیم. ویترین مغازه پر بود از طلا و جواهرات قشنگ

و جورواجور. مادرم با لبخند نگاهم کرد و وارد مغازه شد. اما من خیره به طلاها پشت ویترین

 ماندم. انتخاب کردن کار سختی بود. همه طرحها و مدلها چشمگیر و زیبا بودند اما...

گردنبند مادرم که تازه وارد ویترین شده بود،از همه زیباتر بود....

 پرنده گفت : « من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم.»

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت : « راستی ، چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟ »

انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.

پرنده گفت : « نمیدانی ، توی آسمان چقدر جای تو خالی ست . »

انسان دیگر نخندید ، انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی که نمیدانست چیست . شاید یک آبی دور. یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت : « غیر از تو ، پرنده های دیگری را هم میشناسم که پرزدن را یادشان رفته است . درست است که پرواز برای یک پرنده ضروری است ، اما اگر تمرین نکند فراموش می شود . »

پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش ، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :

« یادت می آید ، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؛ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی . راستی ، عزیزم ، بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟ »

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس  کرد. آن وقت رو به خدا کرد وگریست.

((هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش.

خیلی زود دیر می شود و من باز هم دیر رسیدم

کاش می شد بار دیگر سرنوشت از سر نوشت

کاش می شد هرچه هست بر دفتر خوبی نوشت

از قلم هایی که بر عالم رواست

با محبت با وفا با مهربانی ها نوشت

کاش اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت

کاش دلها از ازل مهمور حسرت ها نبود

کاین همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت